Düş Toprakları’ ndaki öykülerin yazılış tarihlerine bakılırsa; 2. Paylaşım Savaşı’ ndan

sonra, dünyanın doğası ve insanı ile kendine gelmeye başladığı yıllar olduğu görülür.

Her şeyin yavaş yavaş gün ışığına çıktığı, nur topu gibi bir umudun avuçlara doğduğu

günlerdir onlar. Birbirini hiç tanımayan gözler açılınca birlikte durulan, “biz” olunan

günler zamanıdır...

Düş Toprakları hepimizin öyküsüdür. Bir yandan toplumsallaşırken öte yandan bireysel

kimlik arayışının öyküleridir. Bir yeni düzen kurmak için yola çıkanların:

Öyle balıklardık ki

Yaşayacağımız suyu

Yaratmalıydık

Öyle tohumlardık ki

Yeşereceğimiz toprağı

Oldurmalıydı

diye haykırdığı günlerden.

Diliyle, anlatımıyla solmayası bir demet çiçek, tüm özlem tohumlarının ekildiği bir avuç

düş toprağı...