Psikanaliz, kanımca, ötekindeki kendini, kendindeki ötekini, dolayısıyla, kendi ve ötekinin

hemhal oluşundan mürekkep bir hayatı anlama/anladığını dönüştürme kaygı ve

çabasından doğmuştur.

Elinizdeki kitabın ‘Spinoza ve Psikanaliz’ başlıklı ilk bölümünde, anılan kaygı ve çabanın

Spinoza’ nın felsefesinde nasıl bir yordama oturduğu, Spinoza’ nın var/oluşsal etiği ile

psikanalitik anlayış ve yordamın nerede/nasıl kesiştiği -ve ayrıştığı- irdeleniyor. Kitabın,

‘Psikanaliz’ başlıklı bölümünde ise, -Sufîlik, Marksizm gibi dünyagörüşsel ve tutumsal

açılımlarla psikanalizin karşılaşmaları da dahil- psikanalitik çerçeveye ilişkin

gönderimler var. Son bölüm olan ‘Psikanaliz ve Hayat’ ta ise, ‘psikanalist/yazar’ öznenin,

önceki bölümlerde altı çizilmiş duyarlıklarla hayata -olana bitene-ilişkin bakış ve

duruşunun örneklerini bulacaksınız.