Gezi kitapları bize, içeriden bakılanın dışarıdan nasıl göründüğünü gösterir. Genellikle içeriden bakıp gördüklerimizi dışarıdan bakanların da aynı görmesini bekleriz. Dışarıdan bakanların bizim hakkımızda ön bilgileri pek yoktur. Çünkü gezdiğimiz gördüğümüz yerleri, yaşadıklarımızı yazıya dökmek, anı defteri tutmak ya da bir topluluğa sözlü aktarım gibi bir alışkanlığımız yoktur. O yüzden de kısa zamanda belleğimizden uçup gidenleri, yaşam kültürümüzü bir başkası bize gösterince kızarız, öfkeleniriz: “Bizi Tanımıyorlar”! Mark Twain’ in “Türkiye Seyahati” bize bizi anlatıyor. Hani o; Türk Hamamı, Şiş Kebap, Rakı üçgeninin dışından da bakılabileceğini göstererek! Mark Twain’ in mizah yazarlığı bir yutturmaca mı, yoksa gerçekten bir başka tür mizah mı yapıyor sorusunu sorduracak sarsıcılıkta bir anlatım ve biçimle bize, yaşam kültürümüze 1860’lardan ayna tutuyor. O aynada gösterilene ya da gördüğümüze öfkelensek de. Hani bir söz var: “aynaya kızılmaz”... Mark Twain’in Türkiye gezisi izlenimleri, anıları sürükleyici olduğu kadar öğreticidir de. 1860’ların Türkiye’sinden görüntüler. Aynı zamanda nereden nereye geldiğimizin yol haritası. Bugünü anlamak için ilk okunacaklardan.