Roman sırf yaşamın “içyüzü” nü ortaya koyduğu için “gerçekçi” olsaydı, ancak eski

anlamda, yani tersinden bir roman olurdu; oysa roman yalnızca belli bir edebi bakış

açısının işine gelen insan yaşantılarını değil, her türlü insan yaşantısını betimler.

Romanın gerçekliği, sunduğu yaşam tarzından değil, onu sunuş tarzından kaynaklanır.

Ian Watt

Tarih, boşlukları değersiz göstermelerle doldurmakta sakınca görmeyen anlatıların

modeli durumundadır ve edebi gerçekçiliğin de “nesnel” tarihin saltanatını paylaşması

mantıklıdır. Bütün bunlar “gerçek” in kendi kendine yettiğini; her türlü “işlev” fikrinden

vazgeçecek kadar büyük bir güce sahip olduğunu, bir yapıyla bütünleştirilerek ortaya

konmaya ihtiyaç duymadığını ve eşyanın orada -bulunmuş- olmak’ lığının söz açısından

yeterli sayılacağını açıkça göstermektedir.

Roland Barthes