Batı dünyasının duyarlı insanlarının, son yüzyılda; tüm kültürlere, özellikle kadim kültür ve dillere sahip gruplara ait “farklılıkların” kaybolmaması; korunması, geliştirilmesi bağlamında yeterli olmasa da uğraş verdiği gözlemlenmektedir. 19. yüzyılın ikinci çeyreğinde yoğunlaşmaya başlayan bu yaklaşım, insanlığın giderek ağırlaşan ahlaki-ruhi bunalımının; maddeden ruhsal zenginliğe doğru bir denge oluşturma ihtiyacından olsa gerek. Batı dünyasında, neredeyse tüm maddesel ihtiyaçların karşılanabilmesine rağmen yaşanan ahlaki ve ruhsal çöküntünün böyle bir yaklaşımı tetiklediği; dayattığını söylemek mümkündür. Ancak bu yaklaşım ülkeler ve bazı grupların kısır görüş ve değişik menfaat kaygıları sebebiyle gereği kadar desteklenmiyor. Kadim kültürler-dillerin kayıpları maalesef ölüme doğru seyrediyor.